Sunday...

Σχεδον 11. Ακομα μια Κυριακη τελειωνει. Μια μισητη Κυριαρη, του Φλεβαρη. Εγραφα, μαθηματικα κατευθυνσης. Τσαμπα τοσο διαβασμα. Τσαμπα το ξυπνημα, 5.30 η ωρα. Εχω να ακουσω καντηλια..Και αυριο γραφω. Χημεια κατευθυνσης. Σιχαμενο σχολειο. Μισω το πρωινο ξυπνημα. Μισω τη μυρωδια των βιβλιων. Μισω αυτο το "πρεπει", για το διαβασμα.
Μα πανω απο ολα, μισω τις Κυριακες. Εχουν κατι το παραξενο. Κατι το απωθητικο. Ξερω οτι καθε Κυριακη , μενω μονη μου. Οικογενειακες υποχρεωσεις, υποχρεωσεις του μαθητη..Βαριεμαι. Νυσταζω. Γκρινιαζω. Αλλα δεν μπορω να κανω τιποτε για να τις αποφυγω. Οσπου, ξεκιναει η νεα εβδομαδα, και ξανα τα ιδια.

Αληθεια, αυτη η ρουτινα δεν τελειωνει ποτε; Γιατι δεν γινεται κατι διαφορετικο, γιατι ολα μενουν στασιμα; Κυκλος ειναι, και γυριζει λενε. Τοτε γιατι ο τροχος για μενα εχει παψει να γυριζει εδω και ποσο καιρο;;;
Παραμιλαω..αλλα απαντηση δεν προκειται να παρω απο κανενα. Μονη, ακομα ενα βραδυ, να λιωνω σε εναν ηλεκτρονικο υπολογιστη και να κλαιω τη μοιρα μου. Τα βασανα μου, τα μεγαλα...:P

Οκ, αστειευομαι. "Τι βασανα εχεις εσυ?;;;;" Γκαριζει η μανα μου απο μεσα. Ε γαμωτο. 17 ειμαι ρε μαναα,οχι 7, να μην εχω κατι; Δεν της το πα αυτο, θα τα ακουγα. Ασε..Ποιος εχει ορεξη;
Ενα τραγουδι συνεχιζει να παιζει , ασταματητα.
" Slide away, and give it all u've got. My today, fell in from the top. I dream of you, and all the things u said. I wonder where you are now.."
To μυαλο μου (οσο μου χει μεινει τελος παντων) ξεφευγει στιγμιαια. Πανε οι πινακες με τις αντιδρασεις, πανε οι εξισωσεις του κυκλου. Το μονο που σκεφτομαι, ειναι μια σκηνη, λουσμενη με μπλε φωτα, και μουσικη παντου..

"Hold me down, cause all the world's asleep..I need you now! And I dream of you.."

""Now that you're mine, we'll find a way of chasing the sun..Let me be the one that shines with you!!"

Let me be the one that shines with you, ουρλιαζει ο Noel Gallagher απο τα ηχεια.
Let me be the one that shines with you, ουρλιαζω κι εγω. Και χαμογελαω. Ναι, αναποδη παντα, χαμογελαω.
"Αnd we can slide away.."
Kατσε ρε φιλε. Τι προσπαθεις να μας πεισεις; Οτι με την αγαπη λυνονται ολα; Οτι μπορουμε να ξεφυγουμε, απλα και μονο εχοντας καποιον στο πλευρο μας;
Μα οχι ισως οποιονδηποτε καποιον. ΑΥΤΟΝ τον καποιο, που ολες μας εχουμε ξενυχτησει σκεπτομενες, αυτον τον καποιον που καθε βραδυ ερχεται στα ονειρα μας, αυτον τον καποιο, που μας κανει καλυτερα ή χειροτερα μεσα σε δευτερολεπτα. Σαδομαζοχισμος στο φουλ ε;
"Ι don't know..I don't care..All I know is you can take me there!!"

Γιατι θα το καταφερουμε, οτιδηποτε ακατορθωτο. Κι ας κοιμουνται ολοι γυρω μας.
Και μια απο αυτες τις μερες, ισως και πολυ αργοτερα, ισως την 1 Μαρτιου , που μου θυμιζει τοσα, να βγω στον δρομο και να ουρλιαζω τους στιχους αυτου του τραγουδιου, περιμενωντας να φανει αυτος ο περιβοητος καποιος, και να γελασει βλεπωντας με. Και θα το χαρω.Πολυ. Και καθε τι, θα μου φαινεται πλεον γελοιο..Ακομα και το διαγωνισμα της χημειας.( Που θα παρω το ρεβανς αυριο, τρεμετε φυτα της ταξης!)



Απλη τρελα girls..