Έχω χρόνια να γράψω.  Δεν ξέρω γιατί, ίσως γιατί ποτέ μέσα σε τόσα χρόνια δεν ένιωσα την ανάγκη να το κάνω, ίσως γιατί βαριόμουν, ή ίσως γιατί έγραφα δυο βλακείες σε ένα χαρτί και τα καταχώνιαζα μετά κάπου για να μην τα βλέπω.  Έχουν αλλάξει τόσα, κι έχω αλλάξει άλλο τόσο κι εγώ.  Ζωή, σπίτι, πόλη, γκόμενους, παρέες, και αυτή τη στιγμή νιώθω ότι μου λείπει κάτι τόσο πολύ, τόσο έντονα.  Νιώθω συνεχώς ανικανοποίητη και άδεια, νιώθω απόρριψη, νιώθω μοναξιά, νιώθω.. άδεια. 
Το σύμπαν μου για κάποιο λόγο γυρίζει γύρω από τον έρωτα.  Και τι ειρωνία, ο έρωτας αυτός δεν υπαρχει.  Έχει σταματήσει καιρό να υπάρχει.  Είναι πια μόνο πλατωνικός, από εκείνους που βλέπεις στο δρόμο τυχαία και η καρδιά σου σταματά να χτυπά.  Και θες να είσαι κοντά του μονο και μόνο για να ακούς τη φωνή του για να μην την ξεχάσεις, γιατί αυτό ειναι πλέον το μόνο που μπορείς να έχεις από εκείνον.  Και ενώ ξέρεις ότι χτύπησες σε βράχο, ξέρεις ότι το κάτι παραπάνω θα σε πληγώσει ακόμα περισσότερο, εσύ εκεί, να κλέβεις ματιές και να αναρωτιέσαι.
Γιατί δεν είμαι αρκετά καλή για εκείνον;

Το μαρτύριο ξαναρχίζει από Δευτέρα. Και 2 Ιουνίου επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Θέλω να πάω καλά. Θέλω να περάσω. :( Και θέλω να τον έχω όλο το καλοκαίρι αγκαλιά....

Νιώθω κάπως περίεργα όταν θυμάμαι ότι έχω αφήσει ένα μπλογκ στην αφάνεια. :P Ίσως γιατί αυτή την περίοδο της ζωής μου είμαι -σχετικά- καλά και δεν νιώθω την ανάγκη να γράψω, και κυρίως να εκθέσω αυτά που νιώθω. Με βρίσκετε αυτή τη στιγμή στο φοιτητικό μου σπιτάκι στη Θεσσαλονίκη, να αρνούμαι να διαβάσω φυσική κατεύθυνσης και να σκέφτομαι τον ψηλό τον προηγούμενων ποστ. Αυτός ο έρωτας, ακόμα να περάσει! :P Αν συγκρίνω τον περσινό μου εαυτό με τον φετινό, θα μείνω με το στόμα ανοιχτό για ακόμα μια φορά. Το πολυτεχνείο μου έπεσε κάπως βαρύ, δεδομένου ότι πέρασα ολίγον τι ελεεινά το πρώτο εξάμηνο, με τη διαδρομή Κατερίνη- Θεσσαλονίκη επί καθημερινής βάσης, αναζήτηση σπιτιού κάπως αργά, και τελικής απόφασης ότι προτιμώ να γίνω Dr. House παρά να υιοθετήσω για μια ζωή το μηχανιλίκι. Δυστυχώς ήταν πολύ αργά για να γυρίσω πίσω, το πρώτο εξάμηνο είχε ήδη περάσει σαν σίφουνας. Έτσι πέρασαν και οι άλλοι 2 μήνες, και τώρα περιμένω άλλους δύο προκειμένου να δώσω και να γυρίσω στην πόλη μου. Τα χριστούγεννα, εκτός από την μεγάλη απόφαση να γυρίσω στα σχολικά μου χρόνια, πήρα και τη μεγάλη απόφαση να γυρίσω και στον παλιά μου σχέση. Με μια βοήθεια εκ μέρους της άλλης πλευράς φυσικά (<3), εγώ πηγαινοέρχομαι στο σταθμό Λαρίσης και εκείνος περιμένει την μέρα που θα γυρίσω Αθήνα για περισσότερο από 4 μέρες. Η απόσταση δεν λέει να μας χωρίσει, ίσως να ναι και γιατρειά για τα τόσα που περάσαμε μαζί και χωριστά ταυτόχρονα. Ο φετινός χρόνος με δίδαξε κάτι: ίσως όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας να γίνονται και για καλό. Κι αν εγώ δεν περάσω και με τη δεύτερη ιατρική, θα ξαναδώσω. Κι αν χωρίσω πάλι με τον ψηλό, θα περιμένω, το σύμπαν πάντα ξέρει τι είναι το καλύτερο για μας. Κι εγώ ξέρω τι αγαπώ πραγματικά, και για τι θα παλέψω. Και ποιος ξέρει.. η προσπάθειες μου ίσως να ανταμειφθούν εν καιρώ. :)

!!

Για καποιο λογο δεν μπορω να απαντησω στα σχολια στις αναρτησεις μου..:@
@sarper? χημικων μηχανικων!!
@πριγκιπεσσα ευχαριστωωωω!! =)

Coupling.

Βγαινεις ενα απογευματακι με την παρεα σου βολτα στο χαλαρο,και το καλο συμπαν ειναι αποφασισμενο να σου σπαει τα νευρα μεχρι τελικης πτωσης! Απο την μια, πρεπει να πεσεις πανω σε ΟΛΟΥΣ οσους δεν χωνευεις για χ λογους και να σε κοιτανε με μισο ματι -ιδιως αν εχει τυχει και εισαι ΘΕΑ εκεινη τη μερα huhu^^- και απο την αλλη πρεπει να κυκλοφορουν ΠΑΝΤΟΥ ζευγαρακια της αγιας Παρασκευης. Τι θα γινει ρε παιδες? Καλα τα μελια και οι γλυκες, αλλα λυπηθειτε κι εμας τους κακομοιρηδες! Φιλια απο δω, αγκαλιες απο κει, καρδουλες και συννεφακια παντου (ζωγραφισε μου τα αστερια, Bla bla bla), κι εσυ να βραζεις στο ζουμι σου. Λες και ειναι του αγιου Βαλεντινου κανω κι εχω λυσσαξει. :P Αλλα τι να κανω κι εγω, ανθρωπος ειμαι..μου λειπει εκεινο το φιλι, εκεινο το χαδι..ΕΚΕΙΝΟΣ. Και εκει που πας να το παιξεις "Miss Independent" (και καλα!) οι γυρω σου θυμιζουν τι ωραια που ναι να σαι ζευγαρι. :(
Oλοκληρη Θεσσαλονικη, λετε να μην με αφησει απογοητευμενη? :P

Ps. Α να ξεχασα να σας ενημερωσω. Πλεον ειμαι φοιτητρια και με τη βουλα.
Για την ακριβεια, με τη βεβαιωση προσβασης. Πολυτεχνειο ΑΠΘ σου ρχομαιιιι <3 <3<3

Η μοναξια ποναει ή η επαφη;

Θα φυγω μακρια, καπου που δεν θα ξερει κανεις ουτε τη μορφη, ουτε το ονομα μου. Καπου που να χει θαλασσα, οχι ηρεμη, μα με ανεμο και αγρια κυματα. Να πεταω βοτσαλα μεσα της και να μην το παιρνει κανενας χαμπαρι. Να εχει φουρτουνες, και να ναι απροσιτη για επιδοξους παραθεριστες και επισκεπτες. Να εχει πισω της βουνα, και ελατα φυτρωμενα πανω τους. Το βραδυ, θα κοιταω τα αστερια, και τον Αυγουστο θα βλεπω και διαττοντες. Ξερεις, αυτα τα μικρα μικρα αστερακια που οταν πεφτουν, σχηματιζουν χρυσες και ασημενιες γραμμες στον ουρανο, κι αν κανεις ευχη, λενε, θα βγει αληθινη. Ψεματα λενε, ποτε αυτες οι ευχες δεν βγαινουν αληθινες εξαιτιας των αστεριων. Ειδικα οταν ζητας πραγματα δυσκολα, και ακατορθωτα, και απραγματοποιητα.
Το πρωι θα κοιταω τον οριζοντα και τα συννεφα. Και το βραδυ, τον ουρανο και τα αστερια μεσα του. Μα ναι, στο ειπα ηδη. Και που και που, θα δακρυζω και λιγο, ετσι για να θυμαμαι πως καποτε ημουν σε ηρεμη θαλασσα, προσιτη, για τον καθενα που εμπαινε και εβγαινε με το ετσι θελω, τρεχοντας και ρημαζοντας οτι εβρισκε στο διαβα του. Και σου υποσχομαι οτι θα ξερουν τα παντα για μας, και γι αυτο που ειμασταν, και γι αυτα που πιστεψα, και για αυτο που ειμαστε.
Και σου υποσχομαι πως θα κλαψουμε μαζι, παρεα, αγκαλια μια μερα..ή μια νυχτα..

Δεν θελω να σου πω χρονια πολλα.
Καλα να περνας..