My december

Έχω χρόνια να γράψω.  Δεν ξέρω γιατί, ίσως γιατί ποτέ μέσα σε τόσα χρόνια δεν ένιωσα την ανάγκη να το κάνω, ίσως γιατί βαριόμουν, ή ίσως γιατί έγραφα δυο βλακείες σε ένα χαρτί και τα καταχώνιαζα μετά κάπου για να μην τα βλέπω.  Έχουν αλλάξει τόσα, κι έχω αλλάξει άλλο τόσο κι εγώ.  Ζωή, σπίτι, πόλη, γκόμενους, παρέες, και αυτή τη στιγμή νιώθω ότι μου λείπει κάτι τόσο πολύ, τόσο έντονα.  Νιώθω συνεχώς ανικανοποίητη και άδεια, νιώθω απόρριψη, νιώθω μοναξιά, νιώθω.. άδεια. 
Το σύμπαν μου για κάποιο λόγο γυρίζει γύρω από τον έρωτα.  Και τι ειρωνία, ο έρωτας αυτός δεν υπαρχει.  Έχει σταματήσει καιρό να υπάρχει.  Είναι πια μόνο πλατωνικός, από εκείνους που βλέπεις στο δρόμο τυχαία και η καρδιά σου σταματά να χτυπά.  Και θες να είσαι κοντά του μονο και μόνο για να ακούς τη φωνή του για να μην την ξεχάσεις, γιατί αυτό ειναι πλέον το μόνο που μπορείς να έχεις από εκείνον.  Και ενώ ξέρεις ότι χτύπησες σε βράχο, ξέρεις ότι το κάτι παραπάνω θα σε πληγώσει ακόμα περισσότερο, εσύ εκεί, να κλέβεις ματιές και να αναρωτιέσαι.
Γιατί δεν είμαι αρκετά καλή για εκείνον;