Θα φυγω μακρια, καπου που δεν θα ξερει κανεις ουτε τη μορφη, ουτε το ονομα μου. Καπου που να χει θαλασσα, οχι ηρεμη, μα με ανεμο και αγρια κυματα. Να πεταω βοτσαλα μεσα της και να μην το παιρνει κανενας χαμπαρι. Να εχει φουρτουνες, και να ναι απροσιτη για επιδοξους παραθεριστες και επισκεπτες. Να εχει πισω της βουνα, και ελατα φυτρωμενα πανω τους. Το βραδυ, θα κοιταω τα αστερια, και τον Αυγουστο θα βλεπω και διαττοντες. Ξερεις, αυτα τα μικρα μικρα αστερακια που οταν πεφτουν, σχηματιζουν χρυσες και ασημενιες γραμμες στον ουρανο, κι αν κανεις ευχη, λενε, θα βγει αληθινη. Ψεματα λενε, ποτε αυτες οι ευχες δεν βγαινουν αληθινες εξαιτιας των αστεριων. Ειδικα οταν ζητας πραγματα δυσκολα, και ακατορθωτα, και απραγματοποιητα.
Το πρωι θα κοιταω τον οριζοντα και τα συννεφα. Και το βραδυ, τον ουρανο και τα αστερια μεσα του. Μα ναι, στο ειπα ηδη. Και που και που, θα δακρυζω και λιγο, ετσι για να θυμαμαι πως καποτε ημουν σε ηρεμη θαλασσα, προσιτη, για τον καθενα που εμπαινε και εβγαινε με το ετσι θελω, τρεχοντας και ρημαζοντας οτι εβρισκε στο διαβα του. Και σου υποσχομαι οτι θα ξερουν τα παντα για μας, και γι αυτο που ειμασταν, και γι αυτα που πιστεψα, και για αυτο που ειμαστε.
Και σου υποσχομαι πως θα κλαψουμε μαζι, παρεα, αγκαλια μια μερα..ή μια νυχτα..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου