My december

Νιώθω κάπως περίεργα όταν θυμάμαι ότι έχω αφήσει ένα μπλογκ στην αφάνεια. :P Ίσως γιατί αυτή την περίοδο της ζωής μου είμαι -σχετικά- καλά και δεν νιώθω την ανάγκη να γράψω, και κυρίως να εκθέσω αυτά που νιώθω. Με βρίσκετε αυτή τη στιγμή στο φοιτητικό μου σπιτάκι στη Θεσσαλονίκη, να αρνούμαι να διαβάσω φυσική κατεύθυνσης και να σκέφτομαι τον ψηλό τον προηγούμενων ποστ. Αυτός ο έρωτας, ακόμα να περάσει! :P Αν συγκρίνω τον περσινό μου εαυτό με τον φετινό, θα μείνω με το στόμα ανοιχτό για ακόμα μια φορά. Το πολυτεχνείο μου έπεσε κάπως βαρύ, δεδομένου ότι πέρασα ολίγον τι ελεεινά το πρώτο εξάμηνο, με τη διαδρομή Κατερίνη- Θεσσαλονίκη επί καθημερινής βάσης, αναζήτηση σπιτιού κάπως αργά, και τελικής απόφασης ότι προτιμώ να γίνω Dr. House παρά να υιοθετήσω για μια ζωή το μηχανιλίκι. Δυστυχώς ήταν πολύ αργά για να γυρίσω πίσω, το πρώτο εξάμηνο είχε ήδη περάσει σαν σίφουνας. Έτσι πέρασαν και οι άλλοι 2 μήνες, και τώρα περιμένω άλλους δύο προκειμένου να δώσω και να γυρίσω στην πόλη μου. Τα χριστούγεννα, εκτός από την μεγάλη απόφαση να γυρίσω στα σχολικά μου χρόνια, πήρα και τη μεγάλη απόφαση να γυρίσω και στον παλιά μου σχέση. Με μια βοήθεια εκ μέρους της άλλης πλευράς φυσικά (<3), εγώ πηγαινοέρχομαι στο σταθμό Λαρίσης και εκείνος περιμένει την μέρα που θα γυρίσω Αθήνα για περισσότερο από 4 μέρες. Η απόσταση δεν λέει να μας χωρίσει, ίσως να ναι και γιατρειά για τα τόσα που περάσαμε μαζί και χωριστά ταυτόχρονα. Ο φετινός χρόνος με δίδαξε κάτι: ίσως όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας να γίνονται και για καλό. Κι αν εγώ δεν περάσω και με τη δεύτερη ιατρική, θα ξαναδώσω. Κι αν χωρίσω πάλι με τον ψηλό, θα περιμένω, το σύμπαν πάντα ξέρει τι είναι το καλύτερο για μας. Κι εγώ ξέρω τι αγαπώ πραγματικά, και για τι θα παλέψω. Και ποιος ξέρει.. η προσπάθειες μου ίσως να ανταμειφθούν εν καιρώ. :)