ε-ε-ερχεταιιι

Αυριο φευγουμε για την πολυποθητη πενταημερη της τριτης λυκειου. Πρεπει να ετοιμασω βαλιτσες, να φτιαξω τα μαλλια μου, και να εχω ετοιμη μια εκθεση γιατι στις 6.30 εχω φροντ.
Οι μονες κουβεντες που ακουω γυρω μου για αυριο ειναι για το πως θα βαφτουν, τι ρουχα θα βαλουν, ποιο αρωμα να παρουν μαζι τους οι συμμαθητες μου.
Ο σακος μου ειναι πεταμενος διπλα στο κρεβατι κι εγω τον κοιταω με ενα απηυδησμενο βλεμμα, χασκωντας και σκεφτομαι τι διαολο να βαλω μεσα. Κοιταζω τα ρουχα μου. Τιποτα αρκετα φανταχτερο,τιποτα αρκετα προκλητικο, τιποτα αρκετα ωραιο.
Κοιταζω τα καλληντικα που θα παρω μαζι μου. Μολυβι και μασκαρα, οπως παντα. Τιποτα το διαφορετικο, τιποτα το σπουδαιο.
Κοιταζω και τον εαυτο μου στον καθρεφτη. Κανω γκριματσες, ανακατευω τα μαλλια μου. Τιποτα αρκετα ομορφο, τιποτα αρκετα καλο.
Ειμαι ξενερωτη, γκρινιαρα, ξινη. Τιποτα αρκετα ελκυστικο, τιποτα ενδιαφερον.
Τι παω να κανω εγω εκει, σκεφτομαι.

Αλλα τωρα που το ξανασκεφτομαι. Με γουσταρω ετσι. Με γουσταρω να ντυνομαι με τζιν, ζακετες και σταρακια, γουσταρω τα σκουλαρικια μου που ειναι ονειροπαγιδες και κρικακια και οχι τεραστιοι ασημενιοι κρικοι. Γουσταρω που οταν βγαινω, δεν βαφομαι. Γουσταρω που η μουσικη μου περιλαμβανει Coldplay κ Portishead και οχι Κιαμο.
Και πανω απο ολα, γουσταρω το οτι αυτο το γουσταρουν και αλλοι. Αλλοι που αξιζουν.

Σε αυτη τη ζωη δεν μπορουμε να μαστε ολοι ιδιοι..Δεν ξερω αν ειμαι το γνωστο "weirdo" των Radiohead ή ενα ακομα καμμενο..
Αλλα τι σημασια εχει? =)