Ακουω Puressence και απο το μυαλο μου περναει οτι μπορειτε να φανταστειτε. Σκεφτομαι τα ολοκληρωματα, που εκανα πριν 2 ωρες, το διαγωνισμα φυσικης κατευθυνσης που γραφω την Δευτερα και δεν περιμενω παραπανω απο 12. Σκεφτομαι τις ατελειωτες διαμαχες στην ταξη αναμεσα στην "Ανωτατη Κομμωτικη' και την "Ανωτατη Προβληματικη" οπως μας λεει η φιλολογος μας. Σκεφτομαι οτι παιδια 17 χρονων δεν νοιαζονται για το αν αυριο θα ναι ανεργοι, παρα μονο αν σημερα θα ναι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ, λιμαροντας τα νυχια.
Σκεφτομαι τα μυαλα που κουβαλανε μερικοι που κοιτανε με μισο ματι, οταν ξεκαρδιζομαι στα γελια με φιλους μου (αγορια) , και σκεφτομαι να διαδωσω οτι ειμαι λεσβια μπας και σταματησουν να με παρεξηγουν. Σκεφτομαι κι εκεινον, που θελω συνεχεια να τον βλεπω, για να χαμογελαω εστω και λιγο. Σκεφτομαι και τη Χριστινα, και την Αριελ, και την Ελενη, και τον Αλεξη.
Σκεφτομαι.
Α ρε Θεεε, πως τα χεις κανει ετσι?
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Ο λόγος που οι γύρω σου δεν σκέφτονται το μέλλον είναι γιατί τους φοβίζει. Τους φοβίζει τόσο ώστε η μόνη διέξοδος είναι η απάθεια, η αναισθησία και η ειρωνεία. Κι εγώ αυτό κάνω. Το μέλλον είναι τόσο σκοτεινό και αβέβαιο που προκαλεί μια νευρικότητα και μια τέτοια νευρικότητα θα προκαλέσει γέλιο.
ΑπάντησηΔιαγραφή