Ιδανικοι αυτοχειρες

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.


Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.


Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.


Oλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.


Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος…
Καρυωτάκης Κ.



Ετυχε να βρω το συγκεκριμενο ποιημα του Καρυωτακη, και ηθελα να το αναρτησω, πιστευω οτι ειναι πολυ ομορφο.
Ιδανικοι αυτοχειρες..Και ποιος δεν το χει σκεφτει, οτι την παραμικρη στιγμη, μπορει να γινει "αυτοχειρας"? Γκρινια για τη ζωη, για τα παθηματα, ονειρα και εφιαλτες. Και επειτα μια σκεψη δευτερολεπτων, που στοιχειωνει για λιγο το μυαλο, και μετα εξαφανιζεται, γεμιζοντας το ενοχες. Μια βολτα στις αναμνησεις , και η σκεψη αυτη ξαναγυρνα.Οι ιδανικες προυποθεσεις.Οι ιδανικοι μελλοντες αυτοχειρες."Τρελα ή λαθος;" Ισως και τα δυο. Ισως τιποτα. Ομως παντα, ο φοβος αποτρεπει. For better or for worse.
Για την ακριβεια..μαλλον καλυτερα.