Gravity..

Ακουω το gravity ξανα και ξανα. Ισως απο βαρεμαρα να αλλαξω τραγουδι, ισως να λατρευω τη μελαγχολια που προκαλει. Ισως να βυθιζομαι μεσα στους στιχους, και να τους νιωθω ακομα περισσοτερο.
"You hold me without touch.
You keep me without chains."
Με κρατας διχως να με αγγιξεις. Με κρατας διχως αλυσιδες. Με κρατας μονο και μονο γιατι το θελω εγω. Επηρεασμενη απο τη βαρυτητα, εθισμενη σε..καποιον.. Κι ας μην το παραδεχομαι. Ναι δυνατη, να παριστανω οτι αντεχω, οτι τιποτα δεν μπορει να με σπασει.
Και ας ειμαι ηδη κομματια. Αντεχω. Ή τουλαχιστον παριστανω οτι αντεχω. Δεν μπορεις να εισαι ευθραυστος πλεον. Κανενας δεν στο επιτρεπει.


"You loved me 'cause I'm fragile.
When I thought that I was strong.
But you touch me for a little while and all my fragile strength is gone."
Και οι επομενοι στιχοι, ερχονται να αναιρεσουν τα παντα. Ολοι ειμαστε ευθραυστοι. Οχι γιατι ειμαστε κοριτσια ή αγορια. Οχι γιατι συνδεομαστε με στερεοτυπα και λανθασμενες αντιληψεις. Μονο και μονο γιατι ειμαστε ανθρωποι. Και τι πιο ανθρωπινο να δακρυζουμε αν κατι μας εσπασε;

"But you're neither friend nor foe though I
Can't seem to let you go.
The one thing that I still know is that you're keeping me down
You're keeping me down"
Γι αυτο και οσοι σπανε..Παντα πρεπει να βρουν τη δυναμη να συνεχισουν. Για μια τοση δα στιγμη, για ενα δευτερολεπτο..Για τοσο λιγο, γεννιεται μεσα ο θυμος, η οργη. Και ουρλιαζουμε, σιωπηλα ή δυνατα, προσπαθωντας να ξεσπασουμε. Και αυτη η στιγμη ελευθεριας..χανεται μεσα στην επομενη ωρα.


Αυτο που θελω να πω μεσα απο αυτο το διχως συνοχη κειμενο ειναι οτι παντα, κατι θα υπαρχει που θα μας βουλιαζει. Ειτε ερωτας, ειτε κατι αλλο. Πιο ανωδυνο ή πιο σοβαρο. Ομως, παντα πρεπει να βρισκουμε τη δυναμη να συνεχισουμε. Η ζωη παντα θα συνεχιζεται, μαζι ή διχως εμας. Το αν θα ειμαστε θεατες, καθισμενη στην ακρη μιας απεραντης λεοφωρου, το αν θα διαλεξουμε απλα να παρακολουθουμε, ειναι δικη μας επιλογη. Γιατι οι παντες θα συνεχιζουν διχως εμας. Και υπαρχει και η εξης επιλογη. Να σηκωθουμε και να συνεχισουμε τη δικη μας πορεια. Να σηκωθουμε απο την πληρη αδρανεια και να μπουμε δυναμικα στο πεδιο. Ξεκινωντας απο την αρχη..ή εστω απο εκει που παγωσαμε το χρονο. Γιατι καθε τελος ειναι και δυσκολο..και οριστικο. Και καθε αρχη, ολοκαινουργια!




"I don't want to fall another moment into your gravity."
Και αυτο, θα το τηρησω.