Δεν σε σκεφτηκα και πολυ σημερα. Κραταω τις υποσχεσεις μου. Σιγα σιγα, σε διαγραφω. Αν και ειναι δυσκολο. Δυσκολο να περναω καθε μερα απο τους δρομους που περπαταγαμε μαζι. Μου λειπεις. Βασικα..δεν ειμαι σιγουρη αν μου λειπεις. Ξερω οτι ειμαι ερωτευμενη μαζι σου. Χλιαρος ερωτας..πως καταντησαμε ρε Κ. Χλιαροι, απαθεις, αναλγητοι..ολα αυτα που με κατηγορουσες. Ειχες δικιο τελικα. Ειμαι αναισθητη. Αφου περασα 3,5 μηνες να κλαιω ατελειωτα, να χαραμιζω τις σκεψεις μου στο τι θα γινοταν αν γυρνουσες, δεν κλαιω πια, μα χαμογελαω. Δεν εχω να κλαψω αλλο καρδια μου. Στερεψα. Και παρολ'αυτα, αναρωτιεμαι ακομα, τι σκατα σκεφτεσαι. Ισως ειναι χαζο, το ξερω οτι ειναι χαζο και οτι δεν θα πρεπε να με απασχολει.. Αλλα αναρωτιεμαι, με σκεφτεσαι καθολου; Καλυτερα να μην με σκεφτεσαι. Ειπαμε, τελειωσε... Και για πρωτη φορα νιωθω καλα με αυτο. :)
"Kι αναρωτιεμαι, θυμασαι οταν τις νυχτες κοιμασαι;
Κι ας μου λες πως εχουν ολα τελειωσει και ειναι αργα..
Και δεν με νοιαζει τι κανεις, ουτε αν ξερεις τι χανεις.
Φτανει μονο οταν σε βλεπω στο δρομο να δειχνεις καλα" :)
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
αχ, αυτοί οι χωρισμοί!
ΑπάντησηΔιαγραφήοι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο...