My december

Ψαχνω παλι για τραγουδια χωρισμου. Για τραγουδια μελαγχολικα, που σε ταξιδευουν. Τραγουδια που μεσα απο τους στιχους τους, σε κανουν να συνειδητοποιησεις πολλα. Πολλα για τις καταστασεις, τα αισθηματα, τον κοσμο.Και τι βρηκα; Πολλα. Πολλα που με εκαναν να αναγνωρισω τον εαυτο μου μεσα στους στιχους τους. Πολλα που με τη μελωδια τους στοιχειωσαν τα ονειρα μου. Πολλα που με εκαναν να αγαπησω, να μισησω, να ερωτευτω και να απορριψω. Ισως και ολα τα παραπανω ταυτοχρονα. Πως γινεται να νιωθει καποιος σαν..μιξερ; Ολα μαζι, ανακατεμενα, με τις ιδιες δοσολογιες στο μισος, τη χαρα, απελπισια και ξεγνοιασια την ιδια στιγμη. Oh yeah, that's me again.

"Γερασες, γερασες", φωναζει η μια φιλη μου. Την κοιταω με απηυδησμενο βλεμμα, και στρεφω τα ματια μου αλλου. Γεμιζω ξανα το θρανιο με στιχακια. Στιχακια, ζωγραφιες απο ιστους αραχνης(αραχνιασμενο θρανιο σαν τη ζωη μου ενα πραμα:P) και αξονες με τις εκθετικες και λογαριθμικες συναρτησεις. Αχταρμας και το θρανιο μου, οπως η σκεψη μου.
"Φετος το χεις καψει ρε Δ!" Φωναζει και ο "καλυτερος αρρενας φιλος μου" οπως λεει και ο ιδιος. Χαμογελαω και συνεχιζω την (αντι)γραφη. Μια διπλωνομαι στα δυο απο το γελιο, και μια τρεχω στο μπανιο να κρυψω τα δακρυα μου.

Α ναι. Δεν πρεπει να ασχολουμαι ακομα. Το ξεχασα. Μα δεν ασχολουμαι.
"Jealousy, turning saints into the sea.." Τραγουδαει ο Brandon Flowers και καταλαβαινω και παλι ποσο δικιο εχει. Αυτη η ζηλια.. Αυτος ο κωλοεγωισμος. Αν αγαπουσαμε πραγματικα, θα θελαμε οι ανθρωποι που αγαπαμε να ναι καλα!! Αν μαζι μας ηταν δυστυχισμενοι, ΠΡΕΠΕΙ να φυγουν για να ναι καλα. Κωλοεγωισμος..
Θα μπορουσα να το θεωρησω και κακια; Δεν ξερω. Δεν νομιζω να μαι..κακια. Περιεργη μου ακουγεται η λεξη. Πως μπορει καποιος να ναι κακος; Αν και εχω γνωρισει πολλους στη ζωη μου, ακομα απορω. Οχι, κακια δεν ειμαι. Αν ημουν κακια, πως θα με πλησιαζαν ολα τα μικρα, λες κι εχω μελι; Πως θα με φωναζε η Διονυσια "φιλεναδα" και θα τρεχε πανω μου καθε φορα στο μπαλετο;
Και τα παιδια λενε παντα αληθεια. Ειναι αθωα, δεν εχουν να σκεφτονται μιση, ζηλιες και ερωτες. "Εφηβεια ειναι η φαση που εγκαταλειπεις τις κουκλες για να ασχοληθεις με τους κουκλους' λεει ενα στιχακι που περιδιαβαινει τοσα χρονια σε ιστοτοπους.

Ε λοιπον, δινω πισω τα παντα. ΤΑ ΠΑΝΤΑ, τα παντα , τα παντα. Και τα κοαλα αν τυχει. (αστειακι. Κρυο ε;) Ολα, για να γυρισω πισω, στην ηλικια αυτη, και να μην με νοιαζει τιποτα. Ηθελα να δω πως θα ημουν εγω στη θεση μιας μελαγχολικης εφηβης με μουτζουρωμενα μαυρα ματια. Αλλα οχι πια. Μπορω να γυριζω ξανα στην αρχη; Ή γερασα οντως οπως λεει και η Δ?
Ξερω οτι δεν μπορω. Μπορω να μηδενισω, και να ξαναρχισω. Μπορω, ξανα και ξανα. Για οσο εχω τη δυναμη. Και ταχυτητες θα αλλαξω..

Και τη ζωη μου θ'αλλαξω.