Με ενα τραγουδι αρχιζει, με ενα τραγουδι τελειωνει. Ετσι ειμαι εγω. Δεν ειμαι καλη στα λογια. Προτιμω αυτο που αισθανομαι να το δειχνω. Ειτε με πραξεις. Ειτε με τραγουδια.
The blowers daughter, τραγουδουσαμε στις αρχες.
Creep εγω τωρα, μονη μου. Αν ειμαι μονη μου.:P
Θα μου πεις ποτε τι θες αραγε?
Εκτος αν εχουμε τετοια γκαντεμια που δεν μας παει ουτε στο φιλικο.:P
Ισως μαθω. Ισως σε μαθω επιτελους, ισως χαρτογραφησω τις σκεψεις σου και βρω την ησυχια μου :P
Ισως παλι ζω με ενα απωθημενο για αρκετο καιρο ακομα. Μα τι πειραζει.. Υποθετω θα μαστε καλα ετσι.
Και υποθετω ακομα, οτι καπου εδω σταματαω να ελπιζω.=]
<3<3<3
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
ποτέ δεν πρέπει να σταματήσεις να ελπίζεις.
ΑπάντησηΔιαγραφή*και μένα μου αρέσει να συνδέω καταστάσεις με τραγούδια. αυτή τη στιγμή νομίζω ότι είμαι σε φάση οasis. =p
συμφωνώ με την προλαλήσασα... όχι στη φάση oasis, γενικότερα !! :P
ΑπάντησηΔιαγραφή:P:P
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτο με την ελπιδα, με μπερδευει πολυ. Πολυ ομως..:/