Heaven knows I'm miserable now..

So tired of being heartbroken.. Αν μου εμαθε ενα πραγμα ο φετινος χρονος, ειναι να ξεχωριζω την στενοχωρια απο την κακομοιρια. Κι αυτη τη στιγμη, οσο περιεργο κι αν φαινεται, δεν ειμαι κακομοιρα. Αν ημουν, θα κλαιγομουν καθε ωρα και στιγμη, στις φιλες μου, στο δρομο, παντου. Οχι. Σκαω και γραφω σε ενα blog που ελπιζω αυτη τη στιγμη οσοι και αν καποιοι το διαβαζουν να μην βγαλουν την εντυπωση του οτι παλι καποιος κλαιγεται. Το να τα κρατας ολα μεσα σου αραγε, τι δειχνει? Δυναμη, ή δειλια?
Εγω λοιπον κυριοι, δεν θελω να μαι δειλη. Εγω θελω να ρισκαρω, να τολμαω, κι ας καταληγω να τρωω τα μουτρα μου. Οπως εγινε και παλι. Καποτε ομως πρεπει να μαθω απο τα λαθη μου, να ξερω που ειναι σωστο να ρισκαρω και που οχι.
Εγω κυριοι, δεν εχω να κρυψω τιποτα. Δεν μιλαω με σποντες και μισολογα. Κι οσοι ειναι ετοιμοι να κρινουν, σαν τα κορακια, παλι στις ωοθηκες μου αγαπητοι μου κυριοι.
Μιλαω μεσα απο τραγουδια, και μεσα απο πραξεις. Οχι απο λογια της στιγμης.
Ευτυχως που υπαρχει κι ενα μερος να γινεσαι ο πραγματικος σου εαυτος. Εστω κι αν ειναι "ηλεκτρονικη" αυτη η Εδεμ.





Οσο για το βιντεο που αναρτησα? Χμ..υποθετω οτι κολλαγε. Music knows I'm miserable now...