Φτασε στον πατο..

Εκει που δεν υπαρχει πιο κατω.
Και βρες την ευτυχια κρυμμενη, κομμενη και ραμμενη για σενα.
Που κλαις σε καθε πτωση.
Ισχυς εν τη ενωση ψυχη μου, και ελα μαζι μου..
ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ.

Μερικες στιγμες, αναρωτιεσαι ποσα ακομα πρεπει να γινουν για να φτασεις στον πατο. Αναρωτιεσαι αν υπαρχουν χειροτερες καταστασεις. Και στο τελος, ερχονται και αυτες. Ομως ο πατος ποτε δεν πλησιαζει. Κι εσυ, βουλιαζεις ολο και περισσοτερο στη δινη αυτη. Παριστανωντας οτι ολα ειναι καλα. Παριστανοντας οτι νιωθεις καλα μεσα στο καλουπι που οι αλλοι εχουν φτιαξει για σενα. Ενα στρατιωτακι, να εκτελει διαταγες και να αντεχει.
Υπαρχουν ομως και στιγμες, που και τα πιο δυνατα στρατιωτακια σπανε. Που βαριεσαι να παριστανεις οτι εισαι δυνατος και παραδινεσαι. Γιατι ολα μεσα σου ειναι κομματιασμενα. Γιατι κουραστηκες. Γιατι σιχαθηκες τον ιδιο σου τον εαυτο, το ειδωλο σου στον καθρεφτη. Να σου λεει " αυτος πρεπει να σαι". Αυτος και μονο αυτος. Και γαμα τα ολα τα υπολοιπα. Τα ονειρα σου, τα θελω σου, την ελευθερια σου.
Οι περισσοτεροι μεχρι τα 20φευγα, δεν ειναι στρατιωτακια. Εχουν θεληση, πεισμα και θρασος. Μεχρι να ξεπερασουν την ηλικια της ελευθεριας, και να βολευτουν κι αυτοι, οπως και οι εκατομμυρια προκατοχοι των θεσεων τους. Και ποιος τους αδικει. Προσγειωνονται μετα. Αναλαμβανουν ευθυνες, υποχρεωσεις, φτιαχνουν οικογενειες. Και πανε τα ονειρα, πανε ολα. Το ροζ συννεφακι διαλυεται και ολα παιρνουν την μορφη που πρεπει. Στερεοτυπα μου..
Ξεκινας να αλλαξεις τον κοσμο, και καταληγεις να αλλαζεις καναλια..σωστα;

Κι εγω..τι νοημα εχουν τα λογια μου, και τη ισχυ;
Μια ακομη ουτοπικη κραυγη κι αυτη, πως και τοσες αλλες χιλιαδες.
Βαρεθηκα ομως.
Τα βαρεθηκα ολα.
Βαρεθηκα να παριστανω κατι που δεν ειμαι.
Βαρεθηκα να πολεμω για τα πρεπει των αλλων.
Να ξερω οτι γινομαι υποχειριο και να μην μπορω να κανω τιποτα γι αυτο.


"Θα μεγαλωσεις", φωναζει μια μικρη φωνουλα μεσα μου. "Θα πρεπει να συντηρησαι, να βγαζεις λεφτα, να, να,να.."
Γυριζω πλευρω και πλακωνομαι με το μαξιλαρι. Τι κι αν δεν γουσταρω τιποτα απ αυτα; ΠΡΕΠΕΙ. Και ο πατος ειναι ακομα μακρια. Γιατι πρεπει να περασουμε ακομα πολλα για να καταλαβουμε οτι αυτη η κοινωνια παει απο το κακο στο χειροτερο. Γιατι εχουμε δρομο μπροστα μας για να καταλαβουμε τι γινεται γυρω μας.
Κι εγω..εγω δεν θελω να μεγαλωσω!
Δεν θελω να φτασω σε μια ηλικια κανοντας οτι "πρεπει" και να μην εχω ζωη πισω μου.
Να μην εχω καταλαβει την εννοια της φιλιας.
Την αισθηση της συζητησης , ενα ζεστο βραδυ του καλοκαιριου, γυρω απο μια φωτια, με κιθαρα και καλη παρεα.
Την μαγεια του αληθινου ερωτα.
Την απολαυση της ελευθεριας.
Τη δυνατοτητα να τρεχεις, χωρις να σε βαραινουν εγνοιες.
Ειμαι μολις 17. Δεν υπηρξα ποτε χαζογκομενα, σπασικλακι, αβουλη. Δεν περιμενω τον πριγκηπα καβαλα στο αλογο και την ιδανικη ζωη. Δεν εχω την αισθηση οτι μπορω να αλλαξω τον κοσμο.
Ομως δεν θελω να γινω ενας ακομα στρατιωτης. Δεν θελω να κατεβω απο αυτο το ροζ συννεφακι μου ποτε.

Και ο πατος, αργει ακομα..