*Μοναξια μου ολα*

Δεν ξερω τι με εχει πιασει και γραφω συνεχεια αυτες τις μερες. Ισως μου ρθε μαζεμενη εμπνευση, ισως μαζεμενα αγχη, ισως απλως εχω κατι να πω. Και το λεω εδω.
Δεν ειμαι ουτε ερωτευμενη, ουτε στενοχωρημενη, ουτε καν αγχωμενη. Δεν κουβαλαω τις στενοχωριες ολου του κοσμου. Νιωθω κενη. Οτι ακριβως ευχομουνα. Πλεον, ουτε χαρουμενη. Υπηρξα χαρουμενη. Αντανακλαστικα, υπηρξα ο πιο χαρουμενος ανθρωπος του κοσμου. Αλλα πλεον δεν νιωθω.. Δεν νιωθω τιποτα. Ακομα.
Οταν εισαι χαρουμενος , προσευχεσαι να παραμεινεις ετσι.
Οταν εισαι λυπημενος, παρακαλας να νιωσεις κενος, μουδιασμενος, να μην μπορεις να νιωσεις.
Και οταν νιωσεις ετσι, δεν ξερεις τι γινεται μετα.
Η φυση μας δειχνει οτι απο το κενο, δημιουργηθηκαν τα παντα.
Το θεμα ειναι..αν νιωσεις κενος, πας στη χαρα ή στη λυπη;
Φοβαμαι ειναι η αληθεια. Φοβαμαι οτι θα την ξαναπατησω, και θα πληγωνομαι ξανα και ξανα.
Και σιχαινομαι να ειμαι αδυναμη.
Παντα κοροιδευα τους ερωτες.
Τα μελια, τις γλυκες και τις ψευτοαγαπες.
Ποτε δεν πιστευα οτι θα μουν χωμα για καποιον.
Ο Δεκεμβρης με εκανε να αλλαξω γνωμη για τα παντα.
Μπορω να γινω πιο αδυναμη απο οτι φοβομουνα.
Να λιωνω σε ενα κρεβατι, και να κλαιω με τις ωρες.
Και τωρα..Numb. Και τι κανουμε;
Ειναι η αληθεια πως θελω οσο τιποτα να ξαναερωτευτω. Να εχω καποιον να ειναι διπλα μου.
Και ελπιζω οτι καποτε θα ρθει καποιος που ν'αξιζει.
"Μη μ'αφηνεις τωρα, που ολα ειναι πιο δυσκολα"
Φωναξα καποτε σε καποιον με την ελπιδα οτι θα μ'ακουγε και θα γυρναγε. Δεν γυρισε ποτε. Ποτε δεν μου εξηγησε. Προχωρησε στην επομενη, σαν να μην ετρεχε τιποτα. Κι εγω μονη. Κι εγω χαλια. Κι εγω, ακομα κολλημενη.
Οχι πλεον. Οριστικα οχι. Τωρα ολα πανε να φτιαξουν. Προς το καλυτερο, ολα. Κι εγω, ν'αναζηταω τον ισως καλυτερο επομενο.
Δεν ξερω αν ερθει..Δεν ξερω αν θα αξιζει. Δεν ξερω αν θα με κανει να πονεσω, λιγοτερο ή περισσοτερο.
Ξερω ομως οτι προς το παρον δεν μπορω να κοροιδεψω κανενα, ποσο μαλλον τον ιδιο μου τον εαυτο. Μοναξια μου ολα..