Posteritas.

(ΔΕΝ ειμαι απελπισμενη, ΔΕΝ συμβιβαζομαι, ΔΕΝ ειμαι καλα. =])


Sweet 17.
Κλεινοντας τα 17 την τιμημενη αυτη μερα (οχι δεν ειμαι φασιστρια, απλως ετυχε να γεννηθω και να αρχισω να ταλαιπωρω τον κοσμο), με τα πολλα "χρονια πολλα", τις μαχες με τα σοκολατακια, τα φιλια και τις αγκαλιες απο φιλους και γνωστους, με επιασε για ακομη μια φορα το φιλοσοφικο μου.
Χαμογελαω ολη τη μερα. Γελαω ολη τη μερα. Φωναζω, τσιριζω, κανω πλακες...ολα καλα.
Θα μου πειτε΄"κοπελια..πας καλα κ τρωγεσαι με τα ρουχα σου;;"
Και δεν θα αδικουσα κανενα αν το ελεγε. Και συνεχιζω να θελω να μεινω σε αυτη την κατασταση. Τι μου λειπει; Ολα πανε τελεια..! ΟΛΑ!
Ενταξει, σχεδον ολα. Παραδεχομαι οτι θα προτιμουσα να μην ημουν μονη μου. Και δεν εννοω απο την αποψη παρεας. Ακουω τραγουδια που μιλανε για ερωτα και ζηλευω. Διαβαζω τους στιχους και μελαγχολω. Ξερω οτι δεν θα βρεθει καποιος για μενα, οχι συντομα τουλαχιστον. Και πεφτω..
Ειναι αληθεια οτι προτιμω αυτη την κατασταση απο τα καθημερινα κλαμματα, το λιωσιμο στο κρεβατι να σκεφτομαι τον χ,ψ παπαρα. Προτιμω να μην νιωθω τιποτα απο εκεινο που με επνιγε καθημερινα. Με πιανει ωρες ωρες και το φεμινιστικο μου, και γυρναω στο παλιο καλο μοτο "Miss Independent". Μια "miss" που δεν την επηρεαζε τιποτα. Που δεν χρειαζοταν ενα αγορι πανω απο το κεφαλι της. Που ηταν ανεξαρτητη, και ελευθερη.
Ομως, οσο προχωρανε τα λεπτα του τραγουδιου, ακομα κι αυτο αλλαζει.
"Miss independent walked away..no time for love that came her way.
She looked in the mirror and thought today..what happened to miss no longer afraid?"
Οεο? συμπληρωνω εγω, και αλλαζω τραγουδι.

"I'm tired of waiting
An' closing my eyes
I'm asking myself
Why is it all my horizons
Are so far away..

I'm looking for love all around me
Looking for love to surround me
The love that I need
To rescue the state of my heart!"

Οκ. Το playlist μαλλον προσπαθει να μου σπασει τα νευρα.
Δεν πτοουμαι. :) Λες και δεν ξερω οτι εχει δικιο. Το ηλιθιο.

Για ακομα μια φορα λοιπον, προσπαθω να σκεφτω θετικα.
Τα γραμματα μου βελτιωνονται.
Το πρωτο 20αρι μου στην αλγεβρα στα πανδυσκολα θεματα του φροντιστη.
Την Κυριακη θα βγωω. (Φαληρο, θαλασσιτσα<3)
Ξεκολλησα απο τον γνωστο(και ταλαιπωρια για μενα)- αγνωστο(για σας και καλυτερα).
Χανω κιλα (oh yeah, με ενα παραπτωματακι σημερα, α ρε μανααα).


Και οσο για αυτον τον καποιο που περιμενω με τοση ανυπομονησια..;
6 δισεκατομμυρια ανθρωποι σε ολο τον κοσμο..6 δισεκατομμυρια ψυχες..Καποιος δεν θα υπαρχει και για μενα;
:)