Σιωπη

Αν σκεφτουμε λιγο την εποχη στην οποια ζουμε, την καθημερινη ζωη και τις συνθηκες, η διαπιστωση που κανουμε ειναι μια και απολυτως σιγουρη. Δεν υπαρχει ησυχια ουτε για δειγμα.
Βγαινεις μια στιγμη στο δρομο και παρατηρεις γυρω σου. Ανθρωποι να τρεχουν ανυπομονοι πανω κατω. Τηλεφωνα να χτυπανε. Αμαξια να τρεχουνε. Ομιλιες, γελια, φωνες, κλαματα.
Σιωπη ουτε για δειγμα.
Μα..ας σκεφτουμε λιγο.
Σε αυτον τον κοσμο, ειναι δυνατον να υπαρξει η ολοκληρωτικη σιωπη;
Ισως απομωνοσουμε τους ηχους των ανθρωπων.
Ισως μπορεσουμε να απομωνοθουμε σε ενα μοναχικο σημειο.
Τεντωνουμε τα αυτια μας.
Και παλι ακουμε.
Το θροισμα των φυλλων.
Τον ηχο της θαλασσας. Τον ανεμο που φυσαει.
Διαπιστωση νουμερο 2. Δεν υπαρχει ΣΙΩΠΗ.

Τωρα που το σκεφτομαι, καλυτερα. Απογοητευμενος απο ολα καποιος αν ειναι, πως θα μπορουσε να αντεξει την ολοκληρωτικη σιωπη; Θορυβος=κινηση= ζωη.
Κια οι ηχοι δεν εχουν τελειωμο.
Ο καθενας επιλεγει ποιους επιθυμει να ακουσει.
Τελικα, η ζωη ειναι φασαρια. ιτε ομορφη, ειτε ασχημη φασαρια.
Οπως και να χει..δεν μπορω να φανταστω τη ζωη χωρις ηχο. Δεν μπορω να φανταστω τη ζωη μου χωρις ηχο.
Δεν μπορω να φανταστω τη μερα μου χωρις γελια.
Τα απογευματα μου χωρις μουσικη.
Την πιο τελεια χορογραφια χωρις το καταλληλο κομματι.
Καποια στιγμη που θα μαι χαλια χωρις να λιωνω τους Radiohead και τους Oasis και να κλαιω, να κλαιω, να κλαιω..


Σιωπη λοιπον, οπως τραγουδανε και τα Ξυλινα Σπαθια.
Σιωπη να ακουσουμε οσα αξιζουν.
Σιωπη..