Νοτος.

Εκεί στο Νότο
που τρίζει ο θάνατος κι η αγάπη κάνει κρότο
σαν άδειο κάθισμα ταξίδεψα για χρόνια
ψάχνοντας να βρω το κατάλληλο κορμί

Εκεί στα φώτα
εύρισκε η νύχτα τα σημάδια της τα πρώτα
είχα ξεμείνει από τσιγάρα και συμπόνια
και συ με κέρασες καπνό μ' ένα φιλί

Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα
σωπαίνεις, θυμάσαι
και μεθυσμένη μες τον ύπνο σου γελάς
Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα

Εκεί στο Νότο
εκεί μου κλήρωσε ο έρωτας στο Λόττο
κουλουριασμένος σαν τη σαύρα στη σκιά του
σαν νόμισμα έπεφτα στο μαύρο σου βυθό

Χλωμά καντήλια
άναβε η φτώχεια σου τα τάιζε με ζήλεια
μα συλλαβίζαν σ' αγαπώ τα βογγητά σου
σαν ένα άρρωστο στην κούνια του μωρό

Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα
σωπαίνεις, θυμάσαι
και μεθυσμένη μες τον ύπνο σου γελάς
Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα


Εχω κλειστα τα φωτα, και αυτο το τραγουδι παιζει εδω και ενα τεταρτο περιπου(;).
Ειναι 11.32 και στις 12 θα κλεισω τον υπολογιστη και θα παω να διαβασω τα μισητα μου αρχαια.
Βρισκω εντελως ανουσιο το διαλογο Κρεοντα και Αντιγονης, το πως κλινεται "η πολις" και ποια ειναι τα χαρακτηριστικα των ηρωων του Σοφοκλη. Ξερω πως ειναι σπουδαιο εργο, απλως η κουραση κ το μισος μου προς τα αρχαια δεν μ αφηνουν να το δω τη συγκεκριμενη χρονικη στιγμη.
Εχω κλειστα τα φωτα, μισοκλειστα ματια και αυτο το τραγουδι παιζει..ακομα.
"Ποια θαλασσα σε ταξιδευει τωρα.."
Αχ.
Μπορω να πω πολλα.
Να θρηνησω ακομα εναν ερωτα που εσβησε.( Σε πιο γελοια βερσιον "να κλαιω ακομα τον μακαριτη")
Μπορω να γραχω για τις πραγματικες αγαπες που δεν χωριζουνε ποτε.
Μπορω να γραψω για τα αισθηματα μου που προκαλει αυτο το τραγουδι.
Μπορω να γραψω ποσο λατρευω τους Πυξ Λαξ.
Οτι θα περασω καθε βραδυ του καλοκαιριου τραγουδωντας κομματια τους.

Προτιμω να κλεισω παλι τα ματια μου και να ονειρευτω..
"Ποια θαλασσα σε ταξιδευει τωρα;".
Ποτε δεν θα μαθω.
Ισως και καλυτερα. :)

Πυξ Λαξ<3