Don't go away.

So don't go away
say what you say
but say that you'll stay
forever and a day in the time of my life
'cause i need more time
yes, i need more time, just to make things right..


Ανοιξα τα ματια μου σαν να ξυπνησα απο ληθαργο. Αφηρημενη, χαμενη μεσα στην αναλυση και τα ακροτατα, δεν προσεξα το τραγουδι που ειχε φτασει ηδη στο ρεφραιν στο λατρεμενο μου playlist.
Σιγουρα μεσα στο top 5 μου απο τα τραγουδια των Oasis. Οχι ομως και στις λιστες των αλλων, μαλλον ενα "χαμενο" τραγουδι.
Πολλα με αγγιξαν σε αυτο.
Ισως η κατασταση, η περιοδος μεσα στην οποια το ακουσα.
Τοτε που εχανα 2 αγαπημενη μου προσωπα.

Θυμαμαι, καποιες νυχτες, να χω αυτο το τραγουδι, και μεσα μου να παρακαλαω να μη φυγουν.
Και τα δυο εφυγαν.
Το ενα..φυσικη ταξη των πραγματων. Rip grams..σ αγαπαω, κι ελπιζω να με βλεπεις απο εκει ψηλα. Ασχετα αν με τις μαλακιες μου ξερω οτι σε στενοχωρω..
Και γι αυτες τις μαλακιες, ευθυνεται το 2ο προσωπο, που εχασα.
Εκεινος.
Οι κολλητες μου παλι τον ειδαν..εχω να τον δω 6 μηνες.

Αναρωτιεμαι ποιος παπαρας ειπε την γνωστη φραση "ματια που δεν βλεπονται, γρηγορα λησμονιουνται'.
Ή κατα την αποψη του το "γρηγορα" ειναι κατι χρονια, ειτε μονιμως ειμαι μεταλλαγμενη και παραξενη.
Μου τη σπαει που δεν τον βλεπω.
Μου τη σπαει που γουσταρει αλλη.
Πολλα μου τη σπανε σε αυτον.
Τον διεγραψα απο το face (αναθεμα την ωρα που υπαρχεις καταραμενο!), τον διεγραψα απο το msn, αλλαζω και αριθμο.
Για ενα περιεργο λογο ομως δεν μπορω να τον ξεχασω.
"Η αγνοια ειναι ευτυχια" Υποστηριζει η all time fave Kelly Clarkson στο Never again.
Για μια στιγμη συμφωνησα.
Πιο καλα δεν θα μαι αν δεν ξερω καθε στιγμη τι γραφει σε αυτη;
Απο την αλλη, αν ημουν ακομα βυθισμενη μεσα στην αγνοια μου, θα νομιζα οτι μ'αγαπησε.
Και το να ζεις με αυταπατες, σιγουρα δεν ειναι το ιδανικο.
Και εχω εγκλωβιστει σε μια κατασταση, οπου δεν ξερω τι να κανω.

Αγαπη που περναει μεσα σε μια εβδομαδα, πραγματικα δεν εχω ξαναδει.
Εψαχνα πολυ για να πετυχω τον τυπα που θα μ τα πει αυτα;
"Ηλιθια.." σκεφτομαι. Μα πως ηταν δυνατο να με θελει καποιος εμενα;
Ναι, ξερω οτι θα μεινω μονη μου.
Και ναι, ειναι αληθεια, πως, με πειραζει, αλλα απο την αλλη το βλεπω σαν κατι δεδομενο.
Και ισως ειμαι κακια, και ισως γινω ακομα πιο κακια αν μου δοθει η ευκαιρια να του μιλησω.
Να πω τι με ενοχλησε τι με πειραξε.
Να του πω οτι απο τη μια θελω να του φερω κατι βαρυ στο κεφαλι, και απο την αλλη να τον παρω αγκαλια και απλως να βαλω τα κλαμματα. Χωρις να σκεφτω τι θα νομιζει για μενα.

Ακομα ενα καλοκαιρι λοιπον, με το Don't go away στη διαπασων, αναμνησεις στο κεφαλι μου, και δακυρα στα ματια μου, να βρεχουν τη φραντζα μου και να τρεχει ποταμι η μασκαρα, κανοντας με σαν κουναβι.
Οσο το σκεφτομαι τοσο πιο γελοιο μου φαινεται.
Μα ειμαι γελοια..εκλαψα, πονεσα, εφτασα μεχρι τη βουλιμια ως ενα σημειο, και τωρα τι;
Συνεχιζω;
Ανοητη. Ανοητο, χαζο κοριτσι.
Δεν νομιζω να σαι περηφανη εσυ τωρα για μενα grams..
Κι οσοι νομιζουν οτι ειμαι δυνατη, ακομα κι εκεινος..
Κανεις δεν ξερει.
Κανεις δεν χρειαζεται να ξερει.
Οτι ειμαι αδυναμη, δειλη, παραδωμενη.
Αξιολυπητη.

Γυρναω λοιπον παλι στην αναλυση. Με τους αριθμους τα παω καλυτερα απο τους ερωτες.
Γιατι ειναι περιεργα τα μαθηματικα του ερωτα. Καλυτερα η αναλυση λοιπον, παρα οι..αυτοσχεδιασμοι.

Damn my education i can't find the words to say
about the things caught in my mind..
Ποσο δικιο εχεις ρε Noel..

Ετσι λοιπον οτι σκεφτομαι, θα μεινει σε χαρτι, σε ενα τετραδιο, σ'ενα μπλογκ.
Και κανεις δεν θα ξερει, οπως ακριβως θελω να γινει. Κανεις δεν θα μαθει.

Ουτε καν εσυ ποσο μου λειπεις.

Ουτε τι ενιωσα ποτε για σενα, αφου οταν επρεπε δεν σου ειπα, η ανοητη, η δειλη..
Οτι σ'αγαπαω..
Σ'αγαπαω, παντα σ'αγαπουσα...